ก่อนที่คุณจะตัดสินอะไรไปหลังจากอ่านเรื่องนี้
ขอให้คุณคิดก่อนว่าถ้าคุณเป็นเด็กน้อยที่หวาดกลัวคนนั้นล่ะ
แต่คุณคงไม่โง่เหมือนเราหรอก...จริงมั้ย
อย่างที่บอกเมื่อวานไปสัมภาษณ์งานมา แล้วก็ขอไปเริ่มวันจันทร์แล้วกัน
(เค้าถามว่าเริ่มวันนี้ได้เลยมั้ย) จริงๆแล้วงานนี้โทรมาปุ๊บ ก็ให้สัมภาษณ์วันรุ่งขึ้นเลย
แล้วจะให้เริ่มงานเลย สมองเล็กๆของเราจึงรู้สึกตั้งรับไม่ทันจริงๆ
...
...
แต่พอได้กินข้าวอิ่มๆแล้ว ฟันเฟืองเล็กๆในสมองเล็กๆก็เริ่มจะหมุน
เมื่อคืนเลยคิดไปคิดมาครึ่งคืนตามประสาคนนอนยาก มักจะมีเรื่องกวนใจ
ให้คิดเวลาหัวจะถึงหมอนเนี่ยหละ
...
...
อย่างแรกคือ ความรู้สึกของเซ้นส์ตั้งแต่ตอนสัมภาษณ์
จริงๆก็ตั้งแต่แรกเปิดประตูเข้าไป
คำถามนึงหลังจากที่พี่เค้านั่งพูดอะไรให้ฟังไปซักพัก(พี่ไหน?พูดอะไร? อ่านได้ที่บลอคที่แล้วค่ะ)
คำถามที่ผุดขึ้นมาในใจตอนที่นังฟัง
"กูมาทำอะไรที่นี่วะ" ความรู้สึกว่า ไม่ใช่
พอได้ลองหยิบๆจับๆงานดูวันนั้น มันก็เป็นงานที่เราก็ทำได้แหละ
และก็คงไม่ลำบากใจที่จะทำ
แต่ว่าพอลองมาคิดดู
เงินเดือนที่บอกไปตอนแรก กับที่พึ่งรู้ว่าต้องทำงานวันเสาร์ด้วย
แล้วก็พอคิดตัวเลขที่บ้านหักประกันสังคม หักภาษี
(ซึ่งตอนแรกลืมคิดถึงไปว่าต้องมีหักอีกนี่หว่า)
มันไม่โอเคเลยอ่ะ ไม่โอเคเลยจริงๆๆๆๆๆๆนะ
ลองมาคำนวณกับรายจ่ายที่พอทำงานแล้วก็ไม่ควรจะแบมือขอตังค์พ่อแม่อีก
ทำให้รู้สึก ไม่แฮปปี้เข้าไปใหญ่
เมื่อวานตอนแรกก็คิดว่า หรือว่าเราจะขอเงินเดือนมากกว่านี้ได้มั้ย
(รู้สึกว่าตัวเองโง่มากจริงๆ ก็นึกด่าตัวเองในใจอยู่แล้ว
ที่จบเกรดดี โรงเรียนดีอย่างนี้ ยังซื่อบื้อขนาดหนัก ไม่บอกเค้าไปแต่ตอนแรก)
มันเป็นสัมภาษณ์งานครั้งแรก ที่ทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
ปรึกษากับแฟน เค้าก็ว่า ถ้าคิดว่าไม่แฮปปี้ก็คงต้องบอก
แต่ก็มีใจนึงที่เค้าไม่อยากให้บอก...เหมือนกัน
เก็บไปคิดหนึ่งคืน ถึงจะอ้าปากบอกแม่
ตอนนั้นรู้สึกกลัวมาก จะบอกแม่ยังไม่รู้จะพูดไง
จะไปบอกเค้าก็ไม่กล้า ใจมันหวั่นๆ
แต่ก็รวบรวมความกล้าบอกแม่ อยากให้แม่ช่วยชี้ทางให้เรา
และอีกใจก็อยากให้แม่ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ ซัพพอร์ตเราเป็นกำลังใจให้ด้วย
แต่ว่า เป็นการตัดสินใจพลาดที่ผิดมหันต์(ยิ่งซ้ำเติมความรู้สึกไปกว่าเดิม)
คำแรกที่แม่บอกคือ "สมน้ำหน้า"
แล้วก็ว่า เราทำอย่างนี้มันทำให้เราเสียคนไปเลยด้วย แล้วก็...ฯลฯ
...
...
รู้สึกเสียใจจริงๆที่บอกแม่
รู้สึกเสียใจจริงๆที่โง่ไม่บอกเค้าแต่แรก
รู้สึกเสียใจจริงๆที่พลั้งปากไปตอนแรก
รู้สึกเสียใจจริงๆที่ไปสัมภาษณ์
และ
รู้สึกเสียใจจริงๆที่เกิดมาเป็นคน ...ไม่สามารถทำตามสัญญาได้
ปล. คิดว่ายังไงเราก็คงต้องไปบอกเค้าวันจันทร์ว่าไม่รับงานนี้ และต้องขอโทษจริงๆ
ถึงยังไม่ได้เซ็นสัญญา แต่ก็ผิดคำพูดไปจริงๆ อันนี้รู้ดี แต่ว่าคงไม่ต้องการให้ใคร
มาบอกสิ่งที่เรารู้แล้ว และตอกย้ำความรู้สึกผิดหรอก
